هدف هاي اين وبلاگ ارتقاي آموزش جغرافیا ارتقاي ديدگاه هاي منطقي معرفي برخي از شيوه هاي نوين آموزش ايجاد پل ارتباطي بين همه کساني که به جغرافیا وآموزش جغرافیا علاقه مندند پاسخ به پرسش هائي که در زمينه کتاب هاي درسي جغرافیا مطرح مي شود معرفي برخي از وب سايت ها و نرم افزارهاي مناسب جغرافیا طرح پرسش ها ،اخبار و سرگرمي هاي جالب جغرافیا مخاطبان وبلاگ دانش آموزان ، معلمان جغرافیا و علوم ، دانشجويان جغرافیا ، استادان آموزش جغرافیا و همّه کساني که به جغرافیا و آموزش آن علاقه مندند

دانشمندان یک اقیانوس عظیم آبی را در 400 تا 650 کیلومتری زیر زمین کشف کردند

 

اغلب ما پوسته زیرین سطح زمین را دارای مواد مذاب که باعث آتشفشان های غول آسا می‌شوند تصور می‌کنیم، اما حالا دانشمندان به شواهدی رسیده‌اند که نشان از منبع عظیمی از آب (بیش از سه برابر کل آب‌ اقیانوس‌ها) در زیر زمین دارد!

نتیجه تحقیقات این دانشمندان که در مجله معتبر ساینس منتشر شده، پاسخ به سؤالی است که دانشمندان برای مدت زیادی از خود می‌پرسند؛ اینکه مجموع تمام آب‌های روی زمین چقدر است؟

تلاش‌های این دانشمندان نشان می‌دهد که این میزان از آب ذکر شده همگی در لایه زیر پوسته رویی زمین و بالاتر از هسته خمیری خارجی زمین قرار دارند. و به نقل از این دانشمندان 


بیشتر آنها در نوعی از سنگ به نامRingwoodite گرفتار شده‌اند که این آب تأثیر بسیار زیادی در تبدیل چنین سنگ‌هایی به حالت خمیری دارد. پژوهشگران کانادایی می گویند تحلیل یک کانی کمیاب، به ذخیره عظیمی از آب در اعماق جبه زمین یعنی حدود ۴۰۰ تا ۶۰۰ کیلومتر زیر پاهای ما اشاره دارد.
همچنین به گزارش نشریه نیچر ،یک خرده بلور که در دل قطعه کوچکی از الماس سخت قرار گرفته و بر اثر فوران آتشفشانی، از 400 کیلومتری عمق زمین به سطح خاک پرتاب شده است ، بر وجود مقادیر زیادی آب در اعماق زمین زیر پای ما دلالت دارد. 

در گزارشی که در این زمینه در نشریه ˈنیچرˈ منتشر شده است ، گروهی از دانشمندان و پژوهشگران دانشگاه آلبرتای کانادا به کمک عکسبرداری با اشعه ایکس و تجزیه و تحلیل یک قطعه الماس کوچک زیر طیف سنج، لکه ای به اندازه 40 میکرومتر از ماده معدنی موسوم به رینگوودیت پیدا کردند. 
دقت بیشتر در این قطعه الماس ظاهراً بی ارزش که در خمیره های بازمانده از آتشفشانی در برزیل کشف شده بود نشان داد که شبکه بلور درون آن حدود4.1 درصد آب در خود دارد. 
رینگوودیت نوعی از سنگ معدنی اولیوین است که بیشتر پوسته زمین از آن تشکیل شده است. اولیوین آب را به خود جذب نمی کند. اما در عمق بیش از ۴۰۰ کیلومتری درون زمین بر اثر حرارت و فشار شدید ساختمان کریستالی آن تغییر می کند و موادی که از آن به دست می آیند،  می توانند تا ۲/۵ درصد وزن خود آب داشته باشند. دانشمندان می گویند به احتمال زیاد در مکانی که این الماس در آن تشکیل شده مقدار زیادی آب وجود داشته  که فشار شدید ناشی از بخار آن سبب پرتاب گدازه های آتشفشانی به بیرون شده است.
این کشف یادآور رمان قدیمی پنجاه ساله "سفر به اعماق زمین" نوشته ژول ورن نویسنده فرانسوی است که در آن وجود یک دریا در اعماق زمین به تصویر کشیده شده.
این تئوری جدید که با داده های زمین شناسی حمایت شده، حاکی از ذخیره آب در منطقه گذار جبه زمین است.
پیش از این گفته می شد این منطقه، میزبان کانی هایی موسوم به رینگوودایت و وادسلایت است که می توانند مانند اسفنج آب را در خود حفظ کنند.
اگر آب در مقیاس بسیار عظیمی در زیر پوسته زمین وجود داشته باشد، تاثیر زیادی بر سازوکار آتشفشان ها و حرکات صفحات تکتونیکی خواهد داشت.
این شواهد از یک کانی آب دوست به نام رینگوودایت به دست آمده است که خود این کانی نیز از منطقه گذار خارج شده است یعنی منطقه ای که بین لایه های بالایی و پایینی جبه زمین قرار دارد.مطالعات نشان می دهد که ۱.4 درصد از این سنگ از مولکول های آب تشکیل شده است.
این یافته از نظریه هایی حمایت می کند که در گذشته مطرح شده و حاکی از آن بود که منطقه گذار و یا دستکم بخش عمده ای از آن غنی و سرشار از آب است.گراهام پیرسون" مجری این تحقیقات از دانشگاه آلبرتا می گوید: این نمونه واقعا تاییدیه بسیار قوی از وجود یک منطقه مرطوب در اعماق زمین است.
وی افزود: منطقه گذار که بخش خاصی از زمین تلقی می شود باید به اندازه تمامی اقیانوس های زمین آب داشته باشد.

کانی رینگوودایت به نام زمین شناس استرالیایی "تد رینگوود" نام گذاری شده است؛ کسی که یک کانی خاص را نظریه پردازی کرده بود که به خاطر فشار و دمای بسیار بالا در منطقه گذار در این مکان شکل می گیرد.
دستیابی به این کانی هدفی بود که دانشمندان مدتها در تلاش برای رسیدن به آن بودند.محققانی که شناختی از این منطقه نداشتند در مورد اینکه آیا این بخش از زمین خشک و یا مملو از آب است هم عقیده نبودند.
این کانی فقط در شهاب سنگ ها یافته شده بود اما دانشمندان سرانجام توانستند در سال ۲۰۰۸ در برزیل سنگی به اندازه سه میلی متر به نام الماس قهوه ای کشف کنند و به شواهدی از این کانی کمیاب دست یابند.

استیو جیکوبسن متخصص ژئوفیزیک دانشگاه نورث وسترین، و برندن اشمند همکار او در دانشگاه نیومکزیکو نخست از سؤال کردند که در زیر پوسته ۴۰۰ کیلومتری زمین چه می‌گذرد؟ برای نیل به این هدف آن‌ها از اکو یا پژواک صدا استفاده کردند. شبکه ای از بیش از ۲۰۰۰ زلزله‌نگار قرار گرفته در جای جای آمریکا آن‌ها را قادر ساخت تا با بررسی موج‌های ثبت‌شده از زلزله‌های زمین چنین پژواکی را آنالیز کنند. از آنجا که موج برخواسته از سنگ و آب زلزها کاملا با یکدیگر متفاوت است، آن‌ها می‌توانستند از زمان اصابت این موج‌ها به آب یا سنگ آگاه شوند.

آنها به این مورد نیز بسنده نکردند و توانستند فشار آب و سنگ و نوع واکنش آن‌ها را در عمق ۴۰۰ مایلی زمین شبیه‌سازی کنند و متوجه شدند که سنگ‌های اشاره شده با نام Ringwoodite در چنین فشاری به شکلی اسفنجی می‌باشند. در نتیجه حدود یک درصد از ساختار سنگ ذکر شده از آب مجذوب تشکیل شده و همین عامل تغییر حالت چنین سنگ‌هایی به حالت مذاب یا خمیری می‌باشد.

اما سؤال اساسی اینجاست که آیا ما موفق به استخراج چنین منبع ناپیدایی از آب خواهیم بود؟ تقریبا به هیچ وجه! همانطور که سایت PhysOrg با ذکر چنین کشفی توضیح می‌دهد، این آب‌ها در واقع در درون ساختار این سنگ‌ها و در فشاری فوق العاده بالا گرفتار شده‌اند. علاوه بر این در عمق ۲۵۰ مایلی زمین گرمای هوا به ۲۰۰۰ درجه فارنهایت می‌رسد که مولکول آب به فرم OH رادیکال تبدیل شده است.

  
; ساعت ٢:۳٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ تیر ۱۳٩۳