هدف هاي اين وبلاگ ارتقاي آموزش جغرافیا ارتقاي ديدگاه هاي منطقي معرفي برخي از شيوه هاي نوين آموزش ايجاد پل ارتباطي بين همه کساني که به جغرافیا وآموزش جغرافیا علاقه مندند پاسخ به پرسش هائي که در زمينه کتاب هاي درسي جغرافیا مطرح مي شود معرفي برخي از وب سايت ها و نرم افزارهاي مناسب جغرافیا طرح پرسش ها ،اخبار و سرگرمي هاي جالب جغرافیا مخاطبان وبلاگ دانش آموزان ، معلمان جغرافیا و علوم ، دانشجويان جغرافیا ، استادان آموزش جغرافیا و همّه کساني که به جغرافیا و آموزش آن علاقه مندند

عامل انقراض حيات؛فوران آتشفشان در سيبری بوده است

دانشمندان با بررسي لايه هاي رسوبي و سنگواره هاي بازمانده از انقراض جمعي گونه هاي حيات در 250 ميليون سال پيش به اکتشافات تازهاي دست يافتند. تا چندي پيش چنين تصور مي شد که برخورد يک دنباله دار يا سيارک، در حدود 250 ميليون سال پيش، موجب نابودي گسترده جانداران قديمي شده است. اما بررسي هاي اخير يک گروه تحقيقاتي به سرپرستي دانشگاه واشنگتن اين فرض را رد مي کنند. آنها هيچ نشاني از چنين برخوردي پيدا نکرده اند و دليل اين انقراض نسل را فعاليتهاي آتشفشاني و در نتيجه، افزايش گازهاي گلخانه يي که موجب گرم شدن زمين شدند، مي دانند. دانشمندان با بررسي لايه هاي رسوبي و سنگواره هاي بازمانده از انقراض جمعي گونه هاي حيات در 250 ميليون سال پيش به اکتشافات تازهاي دست يافتند. تا چندي چنين تصور مي شد که برخورد يک دنباله دار يا سيارک، در حدود 250 ميليون سال پيش، موجب نابودي گسترده جانداران قديمي شده است. اما بررسي هاي اخير يک گروه تحقيقاتي به سرپرستي دانشگاه واشنگتن اين فرض را رد مي کنند. آنها هيچ نشاني از چنين برخوردي پيدا نکرده اند و دليل اين انقراض نسل را فعاليتهاي آتشفشاني و در نتيجه، افزايش گازهاي گلخانه يي که موجب گرم شدن زمين شدند، مي دانند.
   حيات زمين از ابتداي شکل گيري تاکنون بارها دستخوش تغييرات طبيعي شده است. گونه هاي بسياري از بين رفته و شرايط را براي پديد آمدن گونه هاي جديد و گاهي تکامل يافته تري آماده کردند. در اين ميان برخورد سيارک ها و يا دنباله دارها، خطري است که در طول تاريخ چندين بار زندگي جانداران را تهديد کرده است. از آن جمله شايد بتوان برخورد سيارکي بزرگ در 65 ميليون سال پيش را مثال زد. سيارکي احتمالا به قطر 6 تا 15 کيلومتر که به هنگام برخورد، بيشتر قسمت هاي آن متلاشي شد و پوششي متراکم از غبار در جو ايجاد کرد. اين پوشش به مدت چند سال جلو رسيدن نور خورشيد به سطح زمين را گرفت و موجب نابودي بيشتر خزندگان و به خصوص دايناسورها شد. تصور مي شود سه چهارم گونه هاي حيات در آن زمان از بين رفته اند. به گزارش ايسنا، بزرگترين بحران در تاريخ حيات زمين در مرز بين دوره هاي «پرميان» و «ترياس» رخ داد. در آن دوران 90 درصد از جانداران دريايي و حدود سه چهارم گياهان و جانوراني که در خشکي زندگي مي کردند از بين رفتند. چهره خشکي ها نيز بسيار تفاوت داشت. تمام قاره ها به صورت خشکي واحد بسيار بزرگي بودند که «پانگئا» (همه خشکيها) نام دارد. براساس شواهد شيميايي و زمين شناسي جديدي که محققان دانشگاه واشنگتن به دست آورده اند، انقراض گياهان و جانداراني که در خشکي زندگي مي کردند هم زمان با نابودي جانداران دريايي و احتمالا به دلايلي يکسان از جمله گرماي بسيار شديد و کمبود اکسيژن رخ داده است. اين گروه، بيشتر تحقيقات خود را در حوضه رود «کارو» در افريقاي جنوبي انجام دادند و سنگواره هاي مهره داران دوره هاي «پرميان» و «ترياس» اين منطقه را بررسي کردند. آنها با استفاده از شواهد شيميايي، زيستي و مغناطيسي که به دست آورده بودند، توانستند لايه هاي رسوبي «کارو» را با لايه هاي مشابهي در چين ارتباط دهند. تحقيقات قبلي نشان مي دهند که لايه هاي رسوبي در چين مربوط به انقراض جانداران دريايي در پايان دوره «پرميان» هستند. آنها در مدت هفت سال از بالاترين لايه هاي رسوبي ته نشين شده «کارو»، 126 جمجمه خزندگان و دوزيستان آن دوران را پيدا کردند. به گزارش ايسنا، در اين سنگواره ها دو نوع الگوي انقراض مشخص بود. يکي از الگوها نشان دهنده يک انقراض تدريجي است که 10 ميليون سال تا مرز ميان دوره هاي پرميان و ترياس ادامه داشته است و در ديگري به عکس سرعت انقراض بيشتر بوده و کمتر از پنج ميليون سال طول کشيده است.

پايگاه ملی داده های زمين کشور

  
; ساعت ۸:٤۱ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٥ اردیبهشت ۱۳۸٥