هدف هاي اين وبلاگ ارتقاي آموزش جغرافیا ارتقاي ديدگاه هاي منطقي معرفي برخي از شيوه هاي نوين آموزش ايجاد پل ارتباطي بين همه کساني که به جغرافیا وآموزش جغرافیا علاقه مندند پاسخ به پرسش هائي که در زمينه کتاب هاي درسي جغرافیا مطرح مي شود معرفي برخي از وب سايت ها و نرم افزارهاي مناسب جغرافیا طرح پرسش ها ،اخبار و سرگرمي هاي جالب جغرافیا مخاطبان وبلاگ دانش آموزان ، معلمان جغرافیا و علوم ، دانشجويان جغرافیا ، استادان آموزش جغرافیا و همّه کساني که به جغرافیا و آموزش آن علاقه مندند

کاربرد رايانه در آموزش جغرافيا- قسمت پنجم

تاريخچه شبكه اطلاع رساني جهاني

در اين بخش لازم است به اين نكته توجه كنيم كه در بدو امر، بسياري از كساني كه به عنوان بنيانگذاران اين پديده محسوب مي شوند، هيچ‌گاه فكر نمي‌كردند در اين فاصله زماني كوتاه چنين تحولاتي در شبكه هاي اطلاع رساني به جود آيد.

«هنگامي كه رابرت تيلور در سال 1965به آژانس پروژه هاي پيشرقته تحقيق يا آرپا [1] (ARPA)  پيوست دفتر كارش در پنتاگون شامل يك اتاق كوچك پايانه‌هاي رايانه‌اي بود. آرپا به خاطر پاسخ‌گويي به مبارزه‌طلبي تكنولوژيك ناشي از پرتاب اسپوتنيك ايجاد شده بود. تيلور پيشنهاد داده بود كه به جاي خريد رايانه‌اي مجزا براي هر پژوهشگر در مؤسسه آرپا، آن‌ها را به هم متصل نمايند. اين درخواست تيلور تجربه‌اي را آغاز كرد كه به پيدايش اينترنت منجر شد. اگرچه برخي معتقدند اينترنت در آغاز اختراعي نظامي بوده است و كانال‌هاي اوليه‌ي آن براي برقرار نگه‌داشتن جريان اطلاعات در صورت رخ دادن حمله‌ي اتمي ساخته شده بودند و البته مثل اغلب افسانه‌ها، اين افسانه نيز ريشه در حقيقت دارد. قبل از تيلور و در سال 1960 مهندسي به نام پل باران با ارائه‌ي يك سلسله مقاله، ساختمان اينترنت را پيش‌گويي كرده بود و موضوع پيشنهاد وي ناشي از ترس‌هاي مربوط به دوره‌ي جنگ سرد بود. هنگامي كه باران در سال 1959 در مؤسسه رند در سانتامونيكاي كاليفرنيا استخدام شد، امريكايي‌ها و روس‌ها در كار ساختن زرادخانه‌هايي از موشك‌ها ي هسته‌اي آماده‌ي شليك بودند. باران مي‌دانست كه شبكه سراسري تلفني راه دور در كشور تاب حمله اتمي را نمي‌آورد ولي در عين حال اگر رئيس جمهور مي‌خواست دستور حمله يا دستور توقف حمله‌ي اتمي را صادر كند، مجبور بود حداقل از بخش از اين شبكه استفاده كند. طراحي يك سيستم مقاوم، ديگر تنها مبارزه‌جويي ذهني به‌شمار نمي‌رفت بلكه پاسخي الزامي بود براي به قول باران، خطرناك‌ترين وضعي كه تاكنون وجود داشته است.

          در سال 1965 پنتاگون با سرمايه‌گذاري در شبكه‌ي پيشنهادي باران موافقت كرد ولي مي‌خواست مسئوليت اين كار را به آژانس نوپاي مخابرات دفاعي بسپارد. باران در اين كار چيزي جز دردسر نمي‌ديد چرا كه اين آژانس را عده‌اي از افسران قديمي رسته مخابرات اداره مي‌كردند كه هيچ تجربه‌اي در تكنولوژي رقومي نداشتند؛ بنابراين، تصميم گرفت تا پيدا شدن موقعيت بهتر صبر كند. وي در سال بعد به جمع متخصصاني راه يافت كه با جواني به نام لاورنس رابرتز كار مي‌كردند و او كسي بود كه به وسيله‌ي رابرت تيلور به كار گمارده شده بود. رابرتز مجذوب انديشه‌هاي باران شد. در سال 1968 در دانشگاه كاليفرنياي لس‌آنجلس عده‌اي از دانشجويان فوق‌ليسانس از هر يك از آن دانشگاه‌ها در سانتاباربارا جمع شدند تا درمورد وظايف خود بحث كنند. اين تشكل كه در ابتداي امر نمي‌دانستند از كجا بايد آغاز كنند، منجر به تشكيل گروه كاري شبكه‌ يا NWG [2] شد و بالاخره در اول اكتبر سال 1969 مدتي بعد از اين كه اولين رايانه‌هاي كوچك واسطه پردازنده پيام يا IMP [3] در دانشگاه كاليفرنيا در لس‌آنجلس نصب شده بود تا دومين IMP در مؤسسه تحقيقاتي استانفورد و نصب شد و توانستند ارتباط بين دو رايانه را برقرار نمايند[4] اما توسعه‌ي شبكه جهاني وب كه ريشه در تاريخچه شبكه اطلاع‌رساني جهاني دارد، حكايتي ديگر است كه در مصاحبه‌اي با تيم برنرزلي مبتكر شبكه وب [5] نكاتي از آن قبال استنباط است. وي در اين مورد مي‌گويد: «شبكه جهاني در ابتدا به اين دليل گسترش يافت كه مباني مقدماتي آن در دهه هفتاد ايجاد شده بود تا اواخر دهه هشتاد كه فكر شبكه جهاني به ذهنم خطور كرد. بسياري از دانشگاه‌ها و مؤسسه‌ها در امريكا و اروپا رايانه‌ها را با كابل به يك‌ديگر متصل كرده بودند و به تبادل اطلاعات مي‌پرداختند. از اين رو، بايد اين افتخار را به پيشرواني كه چنين شبكه‌اي را قبل از شبكه‌ي جهاني ايجاد كرده‌ بودند، بدهيد. شبكه به سرعت گسترش يافت چون نامتمركز بود و كسي رشد آن را تحت اختيار نداشت. اين حقيقت كه هر كس مي‌توانست با يك رايانه بدون نظارت مقامات مركزي به جست‌وجوي اطلاعات بپردازد، موجب رشد سريع آن شد. شبكه‌ي وب يك پديده‌ي اجتماعي است تا فني و به طور اساسي در نحوه‌ي تفكر، مطالعه و برقراري ارتباط افراد بشر با يك‌ديگر چيزي را تغيير نداده است ولي نسبت به گذشته به مردم فرصت انتخاب بيش‌تري مي‌دهد. برنرزلي در ادامه مصاحبه‌ي خود مطرح مي‌كند كه «وب» بدون شبكه نمي‌توانست محقق شود. ابتدا وب در دهه 1960 براي مقاصد نظامي در وزارت دفاع امريكا گسترش يافت. اينترنت شبكه‌اي از شبكه‌هاست كه ميليون‌ها رايانه را در سراسر دنيا با سيم تلفن، كابل و ماهواره به هم ربط مي‌دهد. وب بخشي از اينترنت و مجموعه‌ي گسترده‌اي در سراسر جهان است كه از متن‌ها و پرونده‌هاي چند رسانه‌اي متصل به يك‌ديگر تحت قاعده‌اي از اسناد ابر متن [6] تشكيل يافته است. برنرزلي در سال 1990 قرارداد انتقال ابرمتن [7] (HTTP) را در مركز اروپايي تحقيقات فيزيك نظري پديد آورد كه وسيله‌اي است بين‌المللي براي مشاركت ارزان و مداوم انتقال داده‌هاي علمي.

    در ابر متن، يك كلمه يا عبارت مي‌تواند حاوي ارتباط و پيوند به متن ديگر باشد. براي حصول به اين مقصود، برنرزلي يك زبان برنامه‌نويسي موسوم به (HTML) [8] را نوشت كه امكان ارتباط كاربر با ديگر صفحات وب و يا خدمات شبكه را به‌سادگي فراهم مي‌ساخت.[9]


 


[1] -Advance Research Projects Agency

[2] -Network Group

[3] -Interface Message Processors

[4] - تاريخچه پيدايش اينترنت ، كتي هفنر و ميتو لاين، ترجمه علي اسفنديار، گزارش كامپيوتر شماره 135، اسفند 75، ص 11.

[5] - Web

[6] - Hyper Text

[7] - Hyper Text Transfer Protocol

[8] - Hyper Text Make up Language

[9] - اينترنت، وب و اينترانت، علي پارسا، گزارش كامپيوتر 135، اسفند 75، ص 9.

  
; ساعت ٩:٠۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٦ فروردین ۱۳۸۳