هدف هاي اين وبلاگ ارتقاي آموزش جغرافیا ارتقاي ديدگاه هاي منطقي معرفي برخي از شيوه هاي نوين آموزش ايجاد پل ارتباطي بين همه کساني که به جغرافیا وآموزش جغرافیا علاقه مندند پاسخ به پرسش هائي که در زمينه کتاب هاي درسي جغرافیا مطرح مي شود معرفي برخي از وب سايت ها و نرم افزارهاي مناسب جغرافیا طرح پرسش ها ،اخبار و سرگرمي هاي جالب جغرافیا مخاطبان وبلاگ دانش آموزان ، معلمان جغرافیا و علوم ، دانشجويان جغرافیا ، استادان آموزش جغرافیا و همّه کساني که به جغرافیا و آموزش آن علاقه مندند

علت انقراض پستانداران بزرگ درپليستوسن

برکلی- یکی از دیرینه زیست شناسان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، و همکارش در باره حیات پستانداران زمین اعلام خطر کردند، این دانشمندان اظهار داشتند: آینده پستانداران زمین می تواند به وخامت آنچه که در 10 تا 50 سال گذشته اتفاق افتاده است باشد و این زمانی است که مجموعه تغییرات آب و هوایی زمین و فشارهای انسان باعث انقراض دوسوم پستانداران این سیاره شوند.
  
   دیرینه زمین شناس آنتونی بارنوسکی(Anthony D. Barnosky) و همکاران وی این نتایج را پس از بررسی مطالعات جانوران بزرگ یک کستره یا مگافونا (Megafauna) به دست آورده اند. کستره ای که در پلیستوسن اخیر حادث شده است، زمانیکه جانورانی چون ماموت ها و ماستودون ها، گربه دندان شمشیری، تنبل زمینی و اسبها و شتر های بومی امریکا می زیسته اند.
   در بازخواست قانونی این مطلب، بسیاری انگشت اتهام را به سوی انسان گرفتند.
  
   اما در بررسی مجدد، آنتونی بارنوسکی و همکارانش در مجله علوم اول اکتبر آشکار ساختند که تغییرات آب و هوایی نیز نقش مهمی را در پیشبرد این انقراض بازی می کند.
  
   همکاران بارنوسکی در این مطالعه عبارتند از: پل کاچ(Paul Koch)، استاد علوم زمین از UC Santa Cruz؛ اسکات وینگ (Scott Wing)، دیرینه گیاه شناس، از دپارتمان دیرینه گیاه شناسی موزه ملی تاریخ طبیعی موسسه اسمیتسونین (Smithsonian Institution) آلن شبل (Alan Shabel) دانشجوی فوق لیسانس دانشگاه برکلی ایالت کالیفرنیا و فارق التحصیل اخیر دکترای این دانشگاه باب فرانک (Bob Feranec)، و در حال حاضر فردی با درجه فوق دکترا در دانشگاه استندفورد.
  
   بارنوسکی گفت: صحبت های یسیاری درباره دخالت مردم در این انقراض وجود دارد مانند؛ کشتن سریع العمل هرآنچه می بینند. اما اگر به شواهد دقت کنید به وضوح درخواهید یافت که با وجود ایفای نقش اصلی توسط انسان در این انقراض، در بسیاری از موارد تغییرات آب و هوایی نیز نقش کلیدی داشته اند.
  
   انسان و تغییرات آب و هوایی ضربات تمام کننده ای بودند که در طول 10 الی 50 هزار سال، این انقراض را به پیش برده اند که همان اتفاق، امروزه در مسیری طولانی در حال جریان است.
  
   به این دلیل که تغییرات آب و هوایی امروزه پر سرعت تر از دوره پلیستوسن اخیر اتفاق می افتد، زمانیکه تمام مگافونا از بین رفتند، پی آمد های جدی که برای بسیاری از گونه های جانوران بزرگ که در معرض وضعیت آب و هوایی انقراض پلیستوسن قرار میگیرند می تواند پایان راه باشد. حتی امروز این ضربات می توانند بزرگتر باشند و این به دلیل ضعیف شدن جمعیت حیوانات بزرگ و موج غلتان جمعیت انسانها و جانشینی انسان در سکونت گاههای قبلی این جانوران است.
  
   او افزود: امروزه فعالیتهای انسان و تغییرات آب و هوایی با هم ادغام شده و به طور حتم سبب انقراض بسیاری از گونه ها و ایجاد تغییرات غیر قابل پیش بینی در اکوسیستم خواهد شد.
  
   اعلام خطر نویسنده بر مبنای بازنگری مطالعات قبلی انقراض جانوران پلیستوسن در اطراف جهان، از استرالیا تا اروپا و شمال امریکا است. پلیستوسن دوره ای که از حدود 1.8 میلیون سال پیش آغاز گردید، زمانی برای آمدن و گذشتن یخبندان ها با بیش از 20 چرخه سرما و گرما بود، که در حدود 10 هزار سال پیش در انتهای آخرین عصر یخ به پایان رسید.
  
   در مطالعات پیشین در خصوص بقایای حیوانات لایه ای شده در غارهای غرب امریکا بارنوسکی در یافت؛ اگرچه در دوره پلیستوسن گذشته، اتفاقاتی افتاد که تعداد پستانداران بزرگ را به طور سراسری به قهقرا کشید. اما در برخی از چرخه های یخبندان یا بین دو دوره یخبندان- مابین600 هزار تا 1 ملیون سال پیش- با وجود تنوع گونه های مختلف در زیستگاه های متفاوت، تعداد پستانداران کوچک متوسط و بزرگ در اجتماعات معین تقریبا ثابت مانده است.
  
   تحلیل جدید باستان شناسی، اقلیمی، بوم شناختی و مطالعات شبیه سازی نشان می دهد که این انقراض در تمام دنیا حادث گردیده است. بیش از 150 نسل از مگافونا- که حیواناتی با وزن بیش از 44 کیلوگرم (97 پوند) بوده اند- 50 هزار سال پیش بر زمین می زیسته اند، حداقل 97 تا 10 هزار سال پیش منقرض شده اند. اگر به جای انقراض های جهانی به موارد ناحیه ای توجه شود، مشاهده می شود که دست کم 121 نسل در یک قاره ناپدید شده اند.
  
   افراد ملامتگر این انقراض را به شکار کردن های انسان نسبت می دهند، یا از طریق کشتار بیش از اندازه که در طول 1500 سال خواهد توانست سبب انقراض شود و یا با شکارهای سریع العمل که در طول کمتراز 500 سال خواهند توانست گونه ها را نابود سازند. پیشنهاد دیگر، با نام " sitzkrieg" به معنای "جنگ تدافعی" بعد از دوره جنگ نشسته موسوم به "sitting war" که نشان دهنده کندی و عدم پیشروی است، دلالت بر مقصر بودن انسان در این انقراض از طریق جانشینی در سکونتگاه در دراز مدت است.
  
   بارنوسکی و همکارانش در اطراف استرالیا شواهدی پراکنده یافتند که نشان می داد انسان تنها مسبب انقراض است. بارنوسکی اظهار داشت: داده ها برای اهالی قاره سطحی و کم ارزش هستند. اگرچه در حدود یکصد سال انسانها همیشه و به طور قطع در صحنه بوده اند و بسیاری معتقدند که آتش سوزی های انسان به اندازه شکار کردن های مستقیم می تواند در انقراض موثر باشد اما تغییر آب و هوایی کوچکی نیز در حین انقراض- بین 40 تا 50 هزار سال پیش- در حال انجام بوده است. وی افزود: این امکان وجود دارد که یک "sitzkrieg" گسترده باعث انقراض پستانداران بزرگی چون؛ کانگروها، ومبتها، شیر کیسه دار (Thylacoleo carnifex) و بزرگترین کیسه دار شناخته شده؛ دیپروتودون (Diprotodon) به وزن 2-21 تن گردیده است.
  
   در جایی دیگر فعالیتهای انسانی با درجه کمتر یا بیشتر در همراهی با تغییرات آب و هوایی منجر به انقراض شده است. در اروپا و بخشهایی از آسیا، در مناطقی قبل از پیدایش انسان، پستاندارانی چون: آهوی کوهی بزرگ ایرلندی و یا گوزن ایرلندی به طور گسترده تا پایان دوره پلیستوسن از میان رفتند. پیشتر، اگرچه گونه های جانوری منطبق با گرما مثل: فیل راست عاج (Palaeoloxodon) و کرگدن ها که در طول دوره میان دو یخبندان به وفور یافت می شدند در سرمای آخرین عصر یخ در حدود 45 هزار سال پیش ناپدید شدند اما تا انتهای دوره یخبندان در 20 هزار سال پیش به حیات خود ادامه دادند.
  
   بارنوسکی گفت: این موردی بسیار آشکار برای انقراض بوسیله آب و هوا بدون تاثیری مهم از سوی انسان است.
  
   به طور مشابه در آلاسکا و یوکون، ناپدید شدن خرس صورت کوچک مثل: آرکتودوس سیموس (Arctodus simus)، بزرگترین گوشتخوار زمینی ساکن امریکای شمالی، ماموتها و دو گونه اسب، قبل از آشکار شدن علائم حضور انسان اتفاق افتاد.
  
   پالس دوم انقراض توسط آب و هوا در اروپا و آسیا در حدود 12 هزار سال پیش در مورد حیوانات منطبق با سرما آغاز شد. کرگدن پشمالو و ماموتها از گرما نابود شدند. بارنوسکی افزود: اما این امکان وجود دارد که با پیدایش انسان مدرن- Homo sapiens- با کستردگی زیاد ابزار و رژیم غذایی، با تاثیر منفی خود این حیوانات را در محدوده نامعلومی در اروپا همراه با گونه انسان پیشین مانند Homo erectus و Neanderthals متراکم کردند.
  
   آمریکای شمالی، مثالی به خصوص از محلی است که انسان با کشتار بیش ازحد به روند انقراض آب و هوایی سرعت بخشیده است. شواهد کشتار ماموتها، نزدیک به اولین ظهور پیکانهای سنگی ساخته به دست انسانهای تمدن کلوویس Clovis در 11400 سال پیش تعیین شده است. اگرچه مصنوعات انسانی در ارتباط با فسیلهای جانوران منسوخ در تمامی قاره ها و نیز افریقا کشف شده اند، فقط ماموتها و ماستودونها با شواهد مسلمی دال بر کشتار توسط انسان در امریکای شمالیا یافت گردیده اند.
  
   در طول یک دوره 1500 ساله، در پی پیدایش شکارچیان گونه کلوویس حیواناتی چون؛ شتر ها، اسبها، کرگدن ها، گرازهای امریکایی، خرس های صورت کوچک و ببر های دندان شمشیری همانند گلیپتودونتهای گورکن مانند (armadillo-like glyptodonts) و تنبل بزرگ زمینی (Megatheriadae) همگی از قاره امریکای شمالی ناپدید شدند.
  
   بارنوسکی گفت: انسانها و تغییرات آب و هوایی در یک زمان به هم پیوستند تا این انقراق را در مگافونا باعث شوند.
  
   وی افزود: وضعیت در امریکای جنوبی هنوز به هم ریخته است اما در آنجا هم تهاجمات انسان به همراه تغییرات آب و هوایی احتمالا با از میان رفتن پستانداران بزرگ همچون تنوعی از آرمادیلو ها و لاما ها و حیوانات شتر مانند، در شرایطی مشابه امریکای شمالی همزمان خواهند بود. در افریقا به همان اندازه، علت انقراض پستانداران بزرگ نا معلوم است، از زمان برخاستن انسان به همراه این حیوانات، آنها می بایست با یک مورد دیگر در تعادل باشند. در اینجا نیز همچون امریکای شمالی عدم اطمینان به علت کمبود اطلاعات وجود دارد.
  
   در انقراض اخیر پستانداران بزرگ، بارنوسکی درسهایی برای آینده می بیند.
  
   او گفت: انسان می خواست تنها حیوانات بزرگ را منزوی کند اما در کنار آن ضرر متوجه حیوانات کوچک نیز شد. تغییرات آب و هوایی تنها یک تقابل است- که در ابتدا کوچکتر ها را تحت تاثیر قرار داده و آنگاه از طریق آنها بر بزرگترها اثر می گذارد. امروزه شاهد هستیم که انسان ها حیوانات بزرگتر را کنار می زنند و تغییرات آب و هوایی بر کوچکتر ها اثر می گذارد، بنابراین می توانیم منتظر تغییراتی تماشایی در اکوسیستم باشیم.
  
   یک مسئله مهم امروزه این است که، به دلیل تخطی و تجاوز انسان ، پناهگاهی برای حیواناتی که احتمالا بخواهند به خاطر تغییرات اقلیمی جابجا شوند وجود ندارد.
  
   وی افزود: کاری که می توانیم به عنوان حمایت از طبیعت انجام دهیم اینست که مناطقی طبیعی شکل دهیم و به هم متصل کنیم تا حیوانات در آنها آمد و شد کنند، چراکه گونه ها به خودی خود نمی توانند این کار را انجام دهند، شاید راه حل این باشد که ما این کار را برایشان انجام دهیم.
  
   این اثر توسط بنیاد ملی علوم حمایت شده است..
نقل از : پايگاه ملی داده های علوم زمين

  
; ساعت ۸:٤٥ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٢ آبان ۱۳۸۳